Showing posts with label വിചാരങ്ങള്‍. Show all posts
Showing posts with label വിചാരങ്ങള്‍. Show all posts

Oct 2, 2013

ഇതാ ആശ്രമമൃഗം, കൊല്ല്...........

വെറുതെയെങ്കിലും മധ്യവര്‍ഗജീവിതങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു കൊട്ട് കൊടുക്കുക എന്നത് മാധ്യമ ബുദ്ധിജീവികളുടെ പതിവ് ഏര്‍പ്പാടായിരിക്കുന്നു .മലയാളത്തില്‍ എഴുതിയുച്ചരിക്കുവാന്‍ വിഷമമുള്ള പേരുകളും വിദേശ റഫറന്‍സുകളും മുട്ടിനു മുട്ടിനു മധ്യവര്‍ഗ കാപട്യങ്ങളെ ക്കുറിച്ചുള്ള സൂചനകളും നിരത്തിയാല്‍ ഉത്തമ സാഹിത്യമായി.എന്നാല്‍ പ്രതിലോമകരമായ മധ്യവര്‍ഗ കാമനകളെ കുറിച്ച് ഓരോഴുക്കില്‍ പറഞ്ഞു വെക്കുന്നതല്ലാതെ അതെന്തൊക്കെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തരുവാന്‍ ആരും മിനക്കെടുന്നില്ല.അതിന് സമയവുമില്ല.കതിര്‍ക്കനമുള്ള ഇടങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിച്ച് മടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പേജുകള്‍ നിറയുന്നു.

    മധ്യവര്‍ഗ്ഗങ്ങളുടെത്  എന്ന്‍ പറയാവുന്ന ഏത് പ്രവര്‍ത്തിയും കുറ്റകരമാവുന്നു.അവന്‍ ടി വി വാങ്ങുന്നതും മാവേലി സ്റ്റോറുകളില്‍ ക്യു നില്‍കുന്നതും ഷോപ്പിംഗ്‌ മാളുകളില്‍ കയറിയിറങ്ങുന്നതുമൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ മുഴുവന്‍ കുഴപ്പങ്ങളുടെയും മൂലഹേതു.അവരുടെ പൊങ്ങുതടിപോലുള്ള ജീവിതമാണ് ഇന്ന് സമൂഹത്തെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതു രോഗങ്ങള്‍ക്കും വെള്ളക്കോളര്‍ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ക്കും പിന്നിലെ ചാലകശക്തി.എണ്ണിയാലൊടുങ്ങുന്നില്ല അവരുടെ അപരാധങ്ങള്‍ .


                എല്ലാം ഞങ്ങളേല്‍ക്കുന്നു ,ലോണെടുത്തിട്ടായാലും ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു വീടുണ്ട്.കുടുംബമുണ്ട്.ഞങ്ങളുടെ മക്കള്‍ തരക്കേടില്ലാത്ത സ്ക്കൂളുകളില്‍ പഠിക്കുന്നുണ്ട്‌.(നിങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തു ചിരിക്കുന്നത് ഞങ്ങളറിയുന്നു, ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് പറ്റിയ സ്ക്കൂളുകള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുവാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് അനുവദിച്ച് തരിക)ഞങ്ങളുടെ അടുക്കളകളില്‍ കഞ്ഞിയും പയറിനുമൊപ്പം വല്ലപ്പോഴും മാഗി ന്യൂഡില്‍സും വേവുന്നുണ്ട്.ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടേതായ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.അപ്‌വാര്‍ഡിലി മൊബൈല്‍ ആവാന്‍ യത്നിക്കുക  ,ഉത്തമ കണ്‍സ്യൂമര്‍ ആയിരിക്കുവാന്‍ വെമ്പുക ,ഇരു മുന്നണികളെയും മാറിമാറി പ്രണയിക്കുക,അല്ലലില്ലാതെ ജീവിച്ച് പോവുക തുടങ്ങിയ കുറ്റങ്ങള്‍ ഞങ്ങളേല്‍ക്കുന്നു.

   
                         ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടേതായ രഹസ്യങ്ങളുണ്ട്‌.ഞങ്ങളുടെ ബെഡ്‌റൂമുകള്‍ക്ക് ഉറപ്പുള്ള വാതിലുകളുണ്ട് .ഞങ്ങളുടെ വീടുകള്‍ക്ക് പൂമുഖത്തോടൊപ്പം ഒരു പിന്നാമ്പുറവുമുണ്ട്.ഇപ്പോളായി ഞങ്ങളുടെ ലേബര്‍ റൂമുകളില്‍ ഡോക്ടറോടോപ്പം ഫോട്ടോഗ്രാഫറും കയറിപ്പറ്റുന്നില്ല എന്നുറപ്പിക്കുവാന്‍ മനസ്സ് വെക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
             "അലന്‍ ബാഡിയു",  "ജെറാള്‍ട് എ കോഹന്‍ ",  "വില്യം റീഹ്", "ബര്‍ണാഡ് ഡിമോലോ" തുടങ്ങിയ കാതലുള്ള മരങ്ങളില്‍ പടര്‍ന്നു കയറി ഏത് കൊമ്പത്തെത്തിയാലും നിങ്ങള്‍ അവിടെ തന്നെ താമസമുറപ്പിക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെയും കൂടെ സഹായം കൊണ്ടാണ് .ഞങ്ങള്‍ കാശ് മുടക്കി വാങ്ങുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്ത് വളര്‍ത്തിയെടുക്കാത്ത ഒരു കണ്ണാടി ഗോപുരവാസിയും  ഞങ്ങളെ അപഹസിച്ചിട്ടില്ല.

                          അത് കൊണ്ട് അടുത്ത തവണ കല്ലെടുക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ അപരാധമെന്തെന്ന്‍ ഒന്ന്‍ മനസ്സിലാക്കിത്തരുക.മുറിവേറ്റ്‌ പിടയുംപോഴെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ തെറ്റുകള്‍ ഏറ്റുപറഞ്ഞു മാനസാന്തരപ്പെടുകയും വരേണ്യ ക്ലബ്ബുകളിലേക്ക് അപേക്ഷ കൊടുത്ത് കാത്തിരിക്കുകയും ആവാമല്ലോ.

                          മധ്യവര്‍ഗങ്ങളെ വെറുതെ വിടുക.ബൌദ്ധികഭാരങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ഈ മീഡിയോക്കര്‍  (mediocre)   ജീവിതങ്ങളെങ്കിലും ജീവിച്ചുതീര്‍ക്കുവാന്‍ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കുക.

May 29, 2013

കണാരനും ഞാനും

              മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ വി എസിന്റെ  പ്രസ്സ് സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന, പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട ബാലകൃഷണനുമായി ഒരു അഭിമുഖം.അതിൽ പാർട്ടിയിൽ അവശ്യം വേണ്ട തിരുത്തലുകളെ പ്പറ്റി പ്പറയുന്ന കൂട്ടത്തിൽ “ലെനിനിസ്റ്റ്  സംഘടന സംവിധാനത്തിന്റെ പാർശ്വഫലമെന്നോണം വളർന്നു വന്ന ധാർഷ്ട്യവും” ഇല്ലായ്മ ചെയ്യണം എന്ന് പറയുന്നു.
              പാർട്ടിയിലെ വളരുന്ന അഴിമതിയെക്കാളും സ്വജനപക്ഷപാതത്തെക്കാളും ജനങ്ങളെ അലട്ടുന്നത് പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ ഈ  ധാർഷ്ട്യം തന്നെയാവും.പാർട്ടി അനുഭാവികളിൽ പോലും അലോസരമുണ്ടാക്കുന്ന ധാർഷ്ട്യം.
               “കണാരാ” എന്ന വിളിയിൽ തുടങ്ങുന്നു അത്.“ഉം എന്താ പോന്നത്?” ഒന്ന് ചിരിക്കുന്നത് സംഘടനാ രീതികൾക്ക് വിരുദ്ധമാണു എന്ന മുഖഭാവം.
                   കണാരനു ചെറിയ എന്തോ കാര്യമാണു സാധിക്കാനുള്ളത്.കണാരൻ കാര്യം പറയും.
                 “ഉം പൊയ്ക്കൊ എന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും എന്ന് ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ .പാർട്ടിക്ക് അതിന്റേതായ രീതികളുണ്ട്.”
                കണാരൻ സന്തോഷത്തിലായി.തനിക്ക് വേണ്ടി പ്രവർത്തനോന്മുഖമാവുന്ന പാർട്ടിരീതികളിൽ വിശ്വസിച്ച് പടിയിറങ്ങി.കാര്യമെന്തായി എന്നറിയാൻ ഇരിക്കപ്പൊറുതിയില്ലാതെ ഇടക്കിടെ സഖാവിന്റെ തിണ്ണ നിരങ്ങി.ഒടുവിൽ, സൈദ്ധാന്തിക രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ചല്ലാതെ പ്രായോഗിക കാര്യങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നത് ബൂർഷ്വ വ്യവഹാരം ആണെന്ന ധാരണയുള്ളതു പോലെ സഖാവ് മുരടനക്കുന്നു.
              “നീ പോയി ബ്രാഞ്ച് സെക്രട്ടറിയുടെ ഒരു കത്ത് വാങ്ങി വാ”
  ബ്രാഞ്ചിലെത്തിയപ്പോളാണു അവിടുത്തെ സഖാവിന്റെ മുഖം ഇതിനെക്കാൾ ഉണങ്ങി ക്കടിച്ച തേങ്ങയാണെന്നറിയുന്നത് .ഒട്ടും പൊതിക്കുവാനാവാത്ത അകത്തെന്താണെന്നറിയാനാവാത്ത ഉണക്കത്തേങ്ങ.
                   “എടോ താൻ ആദ്യമെ ഇങ്ങോട്ടാണു  വരേണ്ടിയിയിരുന്നത്”
                  “അറിയില്ലായിരുന്നു സഖാവെ”

                        “ ഇതാടൊ ഞങ്ങടെ സെക്രട്ടറി പറഞ്ഞത് നിങ്ങക്കാർക്കും ഈ പാർട്ടിയെപ്പറ്റി ഒരു ചുക്കും ചുണ്ണാംബും അറിയില്ല.”
                     “ഓ”
                 കത്ത് വേണ്ടിടത്ത് എത്തിക്കുമ്പോഴും കാര്യം നടക്കുമെന്ന് കണാരൻ വെറുതെ കരുതി.
     

                 ആഴ്ചകൾ  കഴിഞ്ഞു.സഖാവിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വളവ് വേഗത്തിലൊഴിഞ്ഞു മാറുമ്പോൾ സഖാവ്, കണാരനെ കക്ഷം കാട്ടിവിളിച്ചു.
                 ‘കണാരൻ.. ഞനൊരു കുറിപ്പ് തരാം.നീ ആപ്പീസ് സെക്രട്ടറിയുടെ കയ്യിൽ കൊണ്ട് പോയി കൊടുക്ക്.അവർ വെണ്ടത് ചെയ്ത് കൊള്ളും.“
                  കണാരൻ ഇതിനിടയിൽ മറ്റേപ്പർട്ടിക്കാർക്ക് വേണ്ടത് ചെയ്ത് കാര്യം ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
                   അയാൾ പുറത്ത് പറഞ്ഞില്ല.ആവുന്നത്ര വിനയാന്വിതനായി... ചുമൽ ഉള്ളിലെക്ക് വളച്ച്...ശബ്ദം കുറച്ച്...ഉള്ളിൽ തികട്ടിവന്ന പരിഹാസം പണിപ്പെട്ട് അടക്കി,..വാക്കുകളിൽ ആവുന്നത്ര സൗമ്യത നിറച്ച്.. കണാരൻ മൊഴിഞ്ഞു.

                       ”വല്യ ഒപകാരം സഖാവെ............"

                    എന്നിട്ടും കാലങ്ങളായി, ഒരനുഷ്ടാനം പോലെ, കണാരനും ഞാനും  അരിവാൾ ചുറ്റികയിൽ കുത്തി മടങ്ങുന്നു.

May 25, 2013

എങ്കിലും എന്റെ ശ്രീ





ശ്രീയില്‍നിന്നും അശ്രീകരത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം അയാള്‍ എങ്ങനെയാവും നടന്നെത്തിയിട്ടുണ്ടാവുക?.ഒരുപക്ഷെ അയാള്‍പോലും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല.ആഫ്റ്റര്‍പാര്‍ട്ടികളിലെ ഉന്മാദങ്ങളില്‍ ,ഒഴുകിനിറയുന്ന ലഹരിയില്‍ ,ബഹളങ്ങളില്‍ മുങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ടാവണം.മുംബൈയിലെ രണ്ടാംനിര നടിമാരുടേയും മോഡലുകളുടെയും മനം മയക്കുന്ന ചിരിയില്‍ എല്ലാം മറന്നിട്ടുണ്ടാവണം.അധ്വാനംകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കാവുന്നതിന്റെ എത്രയോ ഇരട്ടികള്‍ അതിന്റെ വേണ്ടെന്നു വെക്കലുകള്‍ കൊണ്ട്,ചെറിയ ചില നീക്ക്‌പോക്കുകള്‍ കൊണ്ട് നേടാം എന്ന പ്രലോഭനത്തില്‍ വീണുപോയിട്ടുണ്ടാവണം.

ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ , പെട്ടുപോവാതിരിക്കാനാണ് പാട്.അതിന് എത്രയോ നിശ്ചയധാര്‍ട്യം വേണം.ഉദ്ദേശശുദ്ധി വേണം.കുറച്ച് കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ടും സ്വാധീനം കൊണ്ടും ഭാഗ്യം കൊണ്ടും വീണുകിട്ടിയ അഭൂതപൂര്‍വമായ പ്രശസ്തിയിലും പണത്തിന്റെ ഹുങ്കാരത്തിലും കണ്ണ് മഞ്ഞളിക്കാതിരിക്കാനുള്ള വിവേകമുണ്ടാവണം."കുഞ്ഞേ മറക്കായ്ക നിന്നിന്നലെകള്‍ "എന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുവാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം നിറവേറ്റുന്ന മാതാപിതാക്കളുണ്ടാവണം.കളിക്കളത്തിലെ കൊച്ചു വിസ്മയങ്ങളില്‍ ഇളകിമറിഞ്ഞു ഓരോ കളിക്കാരന്റെയും അംഗചലനങ്ങളില്‍ പോലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്ന പാവപ്പെട്ട കാണികളെ മനസ്സില്‍ ഒന്നാമത്തെ നിരയില്‍ പ്രതിഷ്ടിക്കാനുള്ള നന്മയുണ്ടാവണം.തങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിര്‍ത്തുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന "കളിഭ്രാന്തന്‍"മാരോടുള്ള കൂറ് വഴികാട്ടിയായി ഉണ്ടാവണം.

ഒരു കളിയും ഇന്ന്‍ കളിയല്ല.കോടികളുടെ വിറ്റുവരവുള്ള

വ്യവസായമാണ്.നിമിഷാര്‍ദ്ധം കൊണ്ട്,തൂവാലയെടുത്ത് ഒന്ന്‍ മുഖം തുടയ്ക്കുന്ന നേരംകൊണ്ട് കോടികള്‍ പെയ്തൊഴിയുന്ന പിച്ചിലാണ് എല്ലാ കളികളും അരങ്ങേറുന്നത്.അവിടെ നെറിവോടെ നില്‍കണമെങ്കില്‍ മാന്യത കോട്ടില്‍ മാത്രം പോരാതെ വരുന്നു.നിവര്‍ന്നുനിന്നു പറയുവാന്‍ ഒരുപാട് ധൈര്യവും ആര്‍ജ്ജവവും വേണ്ടിവരുന്ന ഒരു വാക്കായിമാറുന്നു "നൊ" എന്നത്.പ്രത്യേകിച്ചും ഒരുവാക്ക് കൊണ്ട് തട്ടിത്തെറിഞ്ഞുപോകുന്ന ലക്ഷങ്ങളുടെയും വടിവാര്‍ന്ന ഉടലുകളുടെയും ഉടയുന്ന സൌഹ്രുദങ്ങളുടെയും വേണ്ടെന്ന്‍വെക്കേണ്ടിവരുന്ന ഉന്നതബന്ധങ്ങളുടെയും കണക്കെടുക്കുമ്പോള്‍ .

ആരുടേയും ശ്രീ ആയിത്തീരുക എളുപ്പമല്ല.അതിനേക്കാള്‍ എളുപ്പമാല്ലാത്തതാണ് എല്ലാവരുടെയും ശ്രീയായി തുടരുക എന്നത്.ഏതായാലും ഇനിയുള്ള ദുരിതപാതകള്‍ ഇയാള്‍ ഒറ്റക്ക് നടന്നുതീര്‍ക്കെണ്ടിയിരിക്കുന്നു.നേടിയതൊക്കെയും ചൊരിഞ്ഞൊഴിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.സഹനത്തിന്റെയും ക്ഷമയുടെയും പാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കാനുള്ള ഒരു മുറിയില്‍ ഇയാള്‍ ഒറ്റക്ക് അടക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ക്ഷിപ്രകോപത്തിന്റെയും വൃഥാസന്താപത്തിന്റെയും ക്ഷണപ്രസാദങ്ങളുടെയും കളിമൈതാനങ്ങളില്‍ അഹങ്കാരത്തോടടുത്ത് നില്‍കുന്ന അസംബന്ധനാട്യങ്ങളുടെയും ശ്രീ,ഈ കഠിനകാലത്തിന്റെ വാര്‍പ്പില്‍ ഉരുവപ്പെട്ട് വിവേകിയും വിനയാന്വിതനുമാവുന്നത് ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നു.

Jan 14, 2013

വേലിക്കെട്ടിനകത്ത് മാവും പ്ളാവും മറ്റു ഫലവൃക്ഷങ്ങളും ഇലയാട്ടി,ചെവിയാട്ടി,തുമ്പിയാട്ടി നിൽകുന്ന വൻമരങ്ങളും നിറഞ്ഞ വലിയ പറമ്പിനു നടുക്ക് കൊച്ചു വീടിന്റെ കോലായിൽ,ചാരുകസേരയിൽ ,ഒരു പുസ്തകവുമായി മല്ലിട്ട് ,ഇടക്കിടെ ചെറിയ
സിപ്പുകളിൽ സ്വാസ്ഥ്യം നുണഞ്ഞിരിക്കുന്ന,സങ്കല്പത്തിൽ മാത്രമുള്ള ഞാനാണു യഥാർത്ഥ ഞാൻ.

മറ്റെല്ലാം സമരസപ്പെടലുകൾ

Dec 13, 2012

പൂർണ ബോധ്യങ്ങൾ-----അർദ്ധ സന്ദേഹങ്ങളും


                 
              

                 ദൈവമുണ്ട് എന്ന് ഏറ്റവും ഉറപ്പോടെ പറയുന്നതു സൈക്കിൾ ബ്രാന്റ് അഗർബത്തിക്കാരാണെന്ന് തൊന്നുന്നു.അതിനവർക്ക് വിശ്വാസത്തേക്കാൾ മറ്റു ന്യായങ്ങളായിരിക്കാം ഉണ്ടാവുക.ദൈവത്തിന്റെതായാലും മതത്തിന്റെതായലും മറ്റെന്തിന്റേതായാലും തർക്കങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗത്ത് ഉത്തമബോധ്യത്തോടെ നില്കാൻ കഴിയുന്നത് വലിയ ഭാഗ്യമാണു.ദൈവവിശ്വാസിയോ നാസ്തികനോ ജനാധിപത്യ വാദിയൊ ഫാസിസ്റ്റോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ ആയി അടിയുറച്ചവനെ സന്ദേഹങ്ങൾ അലട്ടുന്നില്ല.ദൈവമുണ്ടോ എന്നു തന്നെ നിശ്ചയമില്ലാതെ നട്ടം തിരിയുന്നവനെ,അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം ഉണ്ടെന്നുറപ്പിച്ചാൽ ആ ദൈവത്തിന്റെ മതമേത്,കാക്കത്തൊള്ളായിരം ദൈവിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ യദാർഥ ദൈവസൂക്തങ്ങളേത്? എന്നു വിഭ്രമിക്കുന്നവനെ പെട്ടെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനോ തർക്കിച്ച് തീരുമാനിക്കാനോ പറ്റാത്ത ഇത്തരം  സങ്ങതികൾ കുഴക്കുന്നു.
                   
               ഇനി സാമൂഹികമായി വിമോചനത്തിനുതകുന്ന ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രമുണ്ടോ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത്തരമൊരു പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൽ ഉറച്ച് രൂപം കൊണ്ട അനേകം പ്രസ്താനങ്ങളിൽ ഏതാണു ശരി എന്ന സംശയങ്ങളും അയാളെ അലട്ടുന്നു.
              സമൂഹം, കറുപ്പും വെളുപ്പുമായ കള്ളികളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വാശിയോടെ പരസ്പരം തർക്കിക്കുന്ന ചില വിഷയങ്ങളിൽ അസൂയയൊടെ ഒരു വെളിച്ചത്തിനായി അയാൽ ഇരുവശത്തേക്കും നോക്കുന്നു.എന്തുകൊണ്ട് തന്റെ ശരി കണ്ടെത്തനാവുന്നില്ല എന്ന് വെദനയോടെ സ്വയംചോദിക്കുന്നു .കൂടങ്കുളവും ഒരു പക്ഷേ നാട്ടിലിറങ്ങുന്ന കടുവ പോലും ഒരുപോലെ അയാളെ വിഷാദിയാക്കുന്നു.പശുവിനെ അടിക്കുവാൻ വടിയോങ്ങി പകച്ച് നിന്നുപോയ നമ്പൂരിയെ പോലെ അയാളും ഫ്രീസ്സ് ചെയ്തു പോകുന്നു.ഒരു രാമനും അയാളുടെ രക്ഷക്കെത്തുന്നുമില്ല. ,ചിലപ്പൊഴെങ്കിലും വേട്ടനായ്ക്കൾക്കൊപ്പം ഓടുകയും ഇരയോടൊപ്പം കിതക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ഗതികേടിൽ ചെന്നുപെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
              വിഷാദങ്ങളീൽ കുടുങ്ങിയവരെ രക്ഷപ്പെടുത്തുവാൻ ഒട്ടേറെ മാർഗങ്ങളിന്ന് പ്രചാരത്തിലുണ്ട്..സഹജമാർഗം ആർട്ട് ഒഫ് ലിവിങ്ങ് തുടങ്ങിയ ഒറ്റമൂലികൾ.പക്ഷെ ഇതൊന്നും അയാൾക്ക് വാങ്ങി ഉപയോകിക്കനാവുന്നില്ല.  ഇതു പോലെ അതിവേഗം വിറ്റുപോകുന്ന ഒരു ഒറ്റമൂലിയും ഇയാളുടെ വേദനക്ക് മരുന്നാവുന്നില്ല.ഒരു പ്രാർഥനയിലും തല ചേർത്തുവെച്ച് ഉറങ്ങാനാവില്ല.ഒരു ശ്രീകോവിലിനു പുറത്തും ഇയാൾക്ക് ചെരിപ്പഴിച്ചു വെക്കാനാവില്ല.ഒരു ധ്യാനകേന്ദ്രവും തണലാവുന്നുമില്ല.ആശ്ലേഷിക്കാനണയുന്ന ഒരമ്മയുടെ കരവലയത്തിനുള്ളിലും വിനയാന്വിതനായി  നിന്നു കൊടുക്കനാവുന്നില്ല.
            ഒടുവിൽ തിരിച്ചറിവിന്റെ ഒരു മിന്നൽ ഒരുപക്ഷേ ഇയാളെ ശാന്തനാക്കുന്നു.ജീവിതത്തിൽ പൂർണബോധ്യങ്ങളുടെ ഒരു സ്വസ്ഥത തനിക്കന്യമാണെന്നും സന്ദേഹങ്ങളുടെ ഒരു കടൽ ഏതു ദിക്കിലും തിരയടിക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്നുമുള്ള അരിവിലെക്ക് അയാൽ ഉണരുന്നു.പ്ലസോ മൈനസോ അല്ല സീറൊ ആമ്പിയറാണു  ശരി എന്ന സെൻബുദ്ധിസത്തിന്റെ മധ്യമാർഗത്തിൽ അയാൾ ഭാരം ഇറക്കിവെക്കുന്നു.നമ്മൽ ജനിക്കുനതിനു മുൻപേ ഉണ്ടായ നം മരിച്ചാലും നിലനില്കുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രമുള്ളതല്ലെന്നും പലതും കണ്ടു വിസ്മയിക്കാൻ കൂടെയുള്ളതാണെന്നും അയാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
              വിശ്വാസിയും നാസ്തികനുമായി രണ്ടറ്റങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാമറിയുന്നവരുടെ ആക്രോശങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ആഗ്നോസ്റ്റിക്കിന്റെ (agnostic) മധ്യഭാഗത്തു നിന്നുള്ള ചിരി അയാളെടുത്തണിയുന്നു.
             ഉറച്ചബോധ്യങ്ങൾ അനുഗ്രഹമായിരിക്കാം.പക്ഷെ സന്ദേഹിയുടെ മൌഢ്യം അയാൾ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
             തീർപുകല്പിക്കൽ നിർബന്ധമുള്ളത് കോടതികൾക്ക് മാത്രമാണല്ലോ?

               






Nov 17, 2012

ഒരേ മട്ടിലൊഴുകുന്ന പുഴകള്‍

 ജീവിച്ചുപോവാനെങ്കിലും പറ്റുന്ന തരത്തില്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ നിലനിര്‍ത്തുന്നത്  എന്താണ് ?സ്നേഹം എന്ന് പറയാനാണു ആദ്യത്തെ വെമ്പല്‍. മക്കളോടും പങ്കാളിയോടും മാതാപിതാക്കളോടും സഹോദരങ്ങളോടും അടുത്ത ബന്ധുക്കളോടും  ഉള്ള നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളും ഇടപെടലുകളും കൊള്ളകൊടുക്കകളും എന്നൊക്കെയാണ് ആദ്യത്തെ ഒരു തള്ളിച്ചയില്‍ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ വരിക.അങ്ങനെ തടസ്സമില്ലാതെ ഒഴുകുന്ന നിരുപാധികമായ ഒരു സ്നേഹം യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതത്തില്‍ സാധ്യമാണോ ?ഇനി ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ  ജീവിതത്തെ ജീവോന്മുഖമാക്കുന്നതിന് ,ആഹ്ലാദപൂര്‍ണമായ ഒരു അനുഭവമായി  മാറ്റുന്നതിന്, അത് പര്യാപ്തമാണോ ?
            ദുരിതപൂര്‍ണമായ ഒരു ബാല്യത്തിന്റെ കനല്‍വഴികള്‍  ,പിന്നീടു പ്രശസ്തിയിലേക്ക് ഉയര്‍ന്ന പലരുടെയും ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ട്  .ഒരു പക്ഷെ  തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ബാല്യത്തില്‍ ഇവര്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്ന ദുരന്തങ്ങളുടെ ആകസ്മിതകളാണ് പിന്നീടുള്ള ജീവിതത്തില്‍ ഇവര്‍ക്ക് മുതല്‍കൂട്ടായത്  എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്ന തരത്തില്‍ ,ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളുടെ ഈടുവെയ്പുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇവര്‍ തന്നെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്ന തരത്തില്‍ .....
                പലപ്പോഴും ആഴമുള്ള അനുഭവങ്ങളില്ലാതെ തൊലിപ്പുറത്ത് മരവിച്ചുപോയ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്ന ചില ആകസ്മിതകളാണ്  നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ കാതല്‍ എന്താണെന്ന് നമ്മെതന്നെ മനസ്സിലാക്കിതരുന്നത് . നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ആഴമെന്തെന്നും നിലപാടുകളുടെ സത്യമേതെന്നും നമ്മിലെ ഊര്‍ജത്തിന്റെ ഉറവിടങ്ങളെവിടെയെന്നും നമ്മെ അനുഭവിപ്പിക്കുന്നത് . നമ്മിലെ ചെമ്പ് തെളിയിക്കുന്ന ചില അനുഭവങ്ങള്‍ എല്ലാവരുടെ ജീവിതത്തെയും ഒന്നുരച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടാവും .   ഇനിയെന്ത് ചെയ്യേണ്ടൂ എന്ന് പകച്ചു നില്‍കുന്ന ഈ ഒരു നിമിഷത്തിലാണ് നാം സ്വയം തിരിച്ചറിയാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് .
                   ദൈവത്തെ തേടിയെത്തുന്ന ഭൂരിഭാഗം പ്രാര്‍ത്ഥനകളും തങ്ങളുടെ ജീവിതം പരമാവധി വിരസമാക്കിതീര്‍ക്കണേ എന്നാണെന്ന്‍ കല്പറ്റനാരായണന്‍.ഒരു തരത്തിലുമുള്ള വൈഷമ്യങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും ഇല്ലാത്ത അല്ലലുകളും അലച്ചിലുകളും ഇല്ലാത്ത ജീവിതത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള ശുപാര്‍ശകൾ.പ്രശ്നങ്ങളുംവെല്ലുവിളികളുമില്ലാത്ത,അനിശ്ചിതത്തങ്ങളും..ആകസ്മികതളുകമീല്ലാത്ത യാദ്രിശ്ചികതകളില്ലാത്ത,തടസ്സങ്ങളില്ലാതൊഴുകുന്ന   പുഴപോലൊരു  ജീവിതം. വേനലില്‍ വറ്റിവരളാത്ത , കാലവര്‍ഷത്തില്‍ കലങ്ങിയോഴുകാത്ത ,ഒരിക്കലും കരകവിയാത്ത ,കുത്തോഴുക്കുകളും നീര്‍ച്ചുഴികളും ഇല്ലാത്ത എന്നും  ഒരേ മട്ടിലൊഴുകുന്ന പുഴ .ഉള്ളില്‍ ചേറ് പോലടിയുന്ന  മടുപ്പ് നാം കണ്ടില്ലെന്ന്‍  ഭാവിക്കുന്നു.ഒടുവില്‍ എന്തെങ്കിലും ഒരു മാറ്റത്തിന് വേണ്ടി ദാഹിക്കുന്ന മനസ്സിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനെന്നോണം നാം പാര്‍ടികളില്‍ നിറയുന്നു,വിനോദയാത്രകളില്‍ മുഴുകുന്നു.  യാത്രയെ അതിന്റെ  സോഭാവികതക്ക് വിട്ട്കൊടുക്കാതെ എല്ലാം മുന്‍കൂട്ടി നിശ്ചയിചിറങ്ങുന്ന യാത്ര.  എവിടെ നിന്നു തുടങ്ങണം,എങ്ങനെ പോണം , എങ്ങോട്ട് പോണം, എവിടെ താമസിക്കണം , എല്ലാം പ്ലാന്‍ ചെയ്യുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ അതിനു യോഗ്യരായവരെ ഏല്‍പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. എവിടെയും നാം കാഴ്ചകളില്‍ നിറയുന്നില്ല.ഒരു പുഴയിലും മുങ്ങിനിവരുന്നില്ല  . ഒരുനിലാവിലും കുളിക്കുന്നില്ല .എല്ലാം ഒപ്പിയെടുക്കണം. ഡിജിറ്റ്‌ലൈയ്സു ചെയ്യണം. എടുത്തു വെക്കണം. എല്ലാവരെയും കാണിക്കണം. പിന്നീട് എടുത്ത് വെച്ച് മറിച്ചുനോക്കുംപോളാണ്  സുഖം.ഈ വെയിലിനിത്ര വെളിച്ചം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ , ഈ മരച്ചുവട്ടില്‍  ഇത്ര തണല്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ,കുറച്ചുകൂടെ നേരത്തെ എത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ ,നീയൊന്നു ചിരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ കുറച്ചു കൂടെ നല്ല ഫ്രൈം കിട്ടുമായിരുന്നു,സാരമില്ല.
                          നാം ജാഗ്രതയുള്ളവരായിരിക്കനാണോ ദൈവം കള്ളന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചത് ?എപ്പോഴും ശ്രദ്ധയുള്ളവരാവാനും ഉറക്കത്തിലും ഉണര്‍ന്നിരിക്കാനും അവര്‍ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു .കൂടുതല്‍ ബലപ്പെടുത്തിയ ഓരോ പൂട്ടുകളും കൂടുതല്‍ സമര്‍ത്ഥനായ ഒരു കള്ളനെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു.കൂടുതല്‍ അടച്ചിട്ട ഓരോ വാതിലുകളും   ഒളിഞ്ഞുനോക്കാന്‍ സാധ്യതയുള്ള ഒരാളെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു .അടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്തോറും കൂടുതല്‍   ഗൗരവത്തിലാകുന്ന  ഓരോ മുഖവും ചിരിച്ചു പറ്റിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ഒരുപാട് പേരെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു.മറ്റുപലരിലുമുള്ളതിനെക്കാൾ കൂടുതല്‍ നമ്മിലുണ്ടെന്നും ,അത് സൂക്ഷിച്ചുപയോഗിക്കാന്‍ ബാധ്യസ്തനാണെന്നും ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു, മോഷ്ടിക്കപ്പെടാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന വിശ്വാസത്തിലുള്ള നമ്മുടെ ഓരോ പ്രവര്‍ത്തികളും.
                  
                    
                 നാം കൂടുതല്‍ നന്ദിയുള്ളവരാകാന്‍ വേണ്ടിയാണോ ദൈവം പ്രയാസങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്? നമ്മുടെയത്രയും സൗകര്യങ്ങളില്ലാത്തവര്‍. ശാരീരികവും അല്ലാത്തതുമായ കഷ്ടങ്ങളില്‍ ആണ്ടുപോയവര്‍. ,തിരിച്ചറിവിന്റെ വെളിച്ചം ഉള്ളില്‍ തെളിയത്ത്തവര്‍ .,സമ്പത്ത് കൊണ്ടും സൗഭാഗ്യം കൊണ്ടും നാം തീര്‍ത്ത സ്വര്‍ഗങ്ങള്‍ ഏറ്റവും വന്യമായ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവര്‍ . തങ്ങളെ ചൂഴുന്ന ദുരന്തങ്ങളില്‍ നിന്നു എന്നെങ്കിലും ഒരു രക്ഷയുണ്ടെന്ന്‍  പ്രതീക്ഷയില്ലാത്തവര്‍ .നമ്മുടെ ഒരു തരത്തിലുള്ള വ്യവഹാരത്ത്തിലും മുഖം തെളിയാത്തവര്‍. ഒന്നിലും മനസ്സുടക്കിനില്കാത്ത നമ്മുടെ കാഴ്ച്ചയുടെ ഓരങ്ങളില്‍ മേല്പോട്ട് മുഖമുയര്‍ത്തി ,കൈനീട്ടുന്ന ,കാഴ്ചയില്ലാത്തവന്റെ വിലാപങ്ങള്‍. ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാല്‍ നാം എത്ര ഭാഗ്യവാനാനെന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രകാശം നമ്മില്‍ നിറക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവര്‍.കൂടുതല്‍ നേരത്തെയുള്ള, കൂടുതല്‍ മികച്ച ഒരു സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ കിട്ടിയത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് നാം ഇത്രയും ദൂരം ,ഇത്ര പെട്ടെന്ന്‍ ഓടിയെത്തിയത് എന്ന് നമ്മെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്നവര്‍ .
                              നാം കൂടുതല്‍ സ്നേഹമുള്ളവരാകാന്‍ വേണ്ടിയാണോ ദൈവം ദുഷ്ടരെ ശ്രിഷ്ടിച്ചത്?ഒരിക്കലും മുഖം തെളിയാത്തവര്‍ , എല്ലാവരിലും അസ്വസ്ഥതകള്‍ നിറക്കുന്നവര്‍  .സ്വയം എരിഞ്ഞു മറ്റുള്ളവരെ എരിക്കുന്നവര്‍ .മുഖത്ത് അടരുകളായി ഒരുക്കിയ മിനുസത്തില്‍ തൊട്ട് ,വിധിയുടെ പക്ഷഭേദങ്ങളില്‍ ഇരുണ്ടുപോയ   അത്രയൊന്നും  ഭാഗ്യമില്ലാത്ത മുഖങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്നവര്‍ . കൈപ് നിറഞ്ഞ ഒരെപാത്രം കൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും വിളമ്പുന്നവര്‍ .ജാതകപ്പൊരുത്തം നോക്കി ആള്‍പൊരുത്തം നോക്കി സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍.ഒഴുകുന്ന കൊട്ടാരങ്ങളില്‍  നിന്ന്  പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടാന്‍ അറയ്ക്കുന്നവര്‍ . അരക്ക് കുറുകെ കെട്ടിയ ബെല്‍റ്റില്‍ സ്വയം പൊട്ടിച്ചിതറി മറ്റുള്ളവരെ ഒടുക്കുന്നവര്‍.സ്നേഹമെന്തെന്നു ഇവര്‍ അറിഞ്ഞിട്ടേ ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നവര്‍.
                               നാം കൂടുതല്‍ വിനയമുവള്ളവരാകേണ്ട കാഴ്ചയുടെ ദൈന്യതകള്‍ ,വൈരൂപ്യങ്ങള്‍,കൂടുതല്‍ കനിവുള്ളവരാകേണ്ട വിശപ്പിന്റെ ദയനീയതകള്‍ ,കൂടുതല്‍ കൊടുക്കേണ്ട സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ,സ്വയം തുറക്കേണ്ട വാതിലുകള്‍ ...........നമുടെ ഒരു നോട്ടത്തില്‍ തെളിയുന്ന മനസ്സുകള്‍,,,,ഒരു നീട്ടത്തില്‍ മാറുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍  ..നാം ഉണര്‍ന്നാല്‍ ഒപ്പമുണരാന്‍സാധ്യതയുള്ള  ,ഒന്ന് തെളിയാനിടയുള്ള  ഒരു ജീവന്റെയെങ്കിലും കലക്കങ്ങള്‍ ...............
                                 ഒരേ മട്ടിലോഴുകുന്നതില്‍ അഭംഗിയൊന്നുമില്ല.  ഒരു  ഓട്ടമത്സരമായി  ജീവിതത്തെ എണ്ണുന്നതില്‍ വലുതായിട്ടൊന്നുമില്ല.എന്നും ഒരേ വഴിയില്‍ യാത്ര ചെയ്യുന്നതില്‍,ഒരേ  കസേരയില്‍ അമന്നിരിർക്കുന്നതില്‍ അരുതാത്തതൊന്നുമില്ല.
                         എങ്കിലും .....................
                             ഇടക്കൊന്നെണീറ്റ് നടക്കണം. ഒരു നീര്‍ ചാലിലേക്ക് ഒന്നിറങ്ങി നില്കണം.ജീവിതത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ പിടുത്തം ഒന്നയക്കണം. ഒഴുക്കിലേക്ക് സ്വയം എടുത്തെറിയണം.  തിരിച്ചു കയറുന്നത് വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടാവാം .ഒരുപാട് പുറകില്‍ നിന്നു വീണ്ടും ഓട്ടം തുടങ്ങേണ്ടാതായി വരാം .എങ്കിലും സാരമില്ല.
                   ഇല്ലെങ്കില്‍...............
                    എന്നും ഒരേ മുറിയില്‍ ഉറങ്ങി ,ഒരേ സ്വപ്നം കണ്ടെണീറ്റ് ,ഒരേ വാട ശ്വസിച്ച് ,ഒരേ ജീവിതം ജീവിച്ച്..................നാമൊടുങ്ങും ..
                             എല്ലാവരും എഴുതുന്ന,എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഒരേ ഉത്തരം മാത്രമുള്ള ,എല്ലാവരും ഒരേ മാര്‍ക്ക് നേടി പാസ്സാവുന്ന മത്സരപരീക്ഷ അല്ലല്ലോ ജീവിതം?
                         എല്ലായിടത്തും ഒരേ മണമുള്ള പൂക്കളല്ലല്ലോ വിരിയുന്നത്?
                       

Oct 23, 2012

എല്ലാവര്‍ക്കും ഉള്ള ഇടങ്ങള്‍ [neutral spaces]

കുത്തണം ആഞ്ഞാഞ്ഞ് കുത്തണം .മുഖത്തേക്ക് ചോര ചീറ്റിത്തെറിക്കുന്നുവല്ലോ ഓ സാരമില്ല.കണ്ണിലെ ദൈന്യത താങ്ങാനവുന്നില്ലല്ലോ  അതും സാരമില്ല .ഇവന്‍ നമ്മുടെ കൂട്ടര്‍ക്ക് ഒരു അലോസരം ആയിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് ഒന്നും കാര്യമാക്കേണ്ട .പുറകില്‍ നിന്നും ആളനക്കം കേള്‍കുന്നുവല്ലോ ,ഇപ്പൊ തിരിഞ്ഞു നോക്കണ്ട ,ആദ്യം ഇതൊന്ന്  തീര്‍ന്നു കിട്ടട്ടെ.

                  നീ തിരിഞ്ഞു നോക്കണ്ട ,നിനക്ക് വേണ്ടി രാകിമിനുക്കിയ കത്തിയുമായി ഒരാള്‍ ഓടിയെത്തുന്നുണ്ട്  ആദ്യം നിന്റെ ജോലി തീരട്ടെ ,അവന്‍ ഇപ്പോഴിങ്ങെത്തും

                      പൊതുവായ ഒരു സ്പേസ് ഇല്ലാതാവുകയും പരിമിതമായ സ്വകാര്യ ഇടങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌ കൈ നിവെര്‍ത്തുന്പോഴേക്കും  ആരുടെയെങ്കിലും ദേഹത്ത് തട്ടുകയും അത് പ്രകോപനമായി കാണുകയുംചെയ്യുന്ന ദുരവസ്ഥയിലേക്ക് സമൂഹം വളരുകയോ ചുരുങ്ങുകയോ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.  സ്വന്തം കുടുംബത്തിലേക്കും അതിന്‍റെ സാധ്യതകളിലേക്കും ഒതുങ്ങിയ മലയാളിയെകുറിച്ചുള്ള നിലവിളികള്‍ക്ക് ഇടയിലും ചില പൊതു താല്പര്യങ്ങള്‍ നാം ഇപ്പോള്‍ വിടാതെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.  അതിലൊന്നാണ് സ്വന്തം സമുദായമോ ജാതിയോ മാത്രമായുള്ള ഐക്യപ്പെടലുകള്‍.മുമ്പില്ലാത്തവിധം സമൂഹത്തില്‍ ഇവയുടെ ഇടപെടലുകള്‍  പതിവായിരിക്കുന്നു.
                      സമുദായനേതാക്കള്‍ വിധികര്‍ത്താക്കള്‍ ആവുകയും നമ്മുടെ ഭാഗധേയം അവര്‍ നിശ്ചയിക്കട്ടെ    എന്ന സമ്മതങ്ങളിലേക്ക് നാം മാറുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു .  എല്ലാ വിലപേശലുകളും  നമ്മുടെ സൌകര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാവാനും ചര്‍ച്ചകളിലെ എല്ലാ പ്രാധിനിത്യങ്ങളും സമുദായത്തിന്‍റെ പെരിലാവാനും നമ്മള്‍ മനസ്സുവെക്കുന്നു.നേതാക്കള്‍ സ്പിരിറ്റ്‌ കച്ചവടക്കാരോ പരസ്ത്രീ തല്പരരോ എന്നത് പരിഗണനാ വിഷയമേ അല്ല .ഓ ...അതെല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതല്ലേ.....സമുദായത്തിന് വേണ്ടി ശബ്ദിക്കുന്നെടത്തോളം അവര്‍ സ്വീകാര്യരാവുന്നു.
              മുന്‍പില്ലാത്തവിധം നമ്മുടെ പൊതുസ്ഥലങ്ങളില്‍ മതപരമായ ചിഹ്നങ്ങള്‍ സാധാരണമായിരിക്കുന്നു.ഒരു പതിനഞ്ചു വര്ഷം മുന്‍പ് വരെ  ചന്ദനക്കുറിയും മക്കനയും അപൂര്‍വ കാഴ്ചയായിരുന്നു.ആള്‍കാരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു വാങ്ങിയിരുന്ന ഒരു കാഴ്ച.ഇന്ന് നേരെ തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു കാര്യങ്ങള്‍ .മക്കനയും ചന്ദനക്കുറിയും നിയമമാവുകയും,മക്കനയിടാതെ പോകുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയോട്" ഇസ്ലാമിന്‍റെ കോലത്തില്‍ പോയ്കുടെടീ "എന്നു ചോദിക്കാനുള്ള ധാര്‍ഷ്ട്യം സമുദായത്തിന് കൈവരികയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
                   ഇപ്പോഴും എല്ലാ മതങ്ങള്‍ക്കും സ്വീകാര്യമായ ,എല്ലാവര്‍ക്കും പങ്കെടുക്കാവുന്ന ചില ആഘോഷങ്ങള്‍ എങ്കിലും എവിടെയോ ബാക്കി കിടപ്പുണ്ട് .അവിടെയും പുതിയ നവോത്ഥാന സന്ദേശങ്ങളുമായി ശുദ്ധമതവാദികള്‍ പരസ്യപ്പലകകള്‍ സ്ഥാപിച്ചുകഴിഞ്ഞു.ഇത്തരം ആഘോഷങ്ങള്‍ അനാചാരം ആണെന്നും സമുദായം "യഥാര്‍ത്ഥമായ, കലര്‍പ്പില്ലാത്ത" വിശ്വാസത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോണമെന്നും മതത്തിന്റെ പേരില്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.മതം എന്നത് കേവലം വൈയക്തികമായ വിശ്വാസമോ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോ അല്ലെന്നും ജീവിതത്തെ മുഴുവന്‍ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിക്കുന്ന വലിയ സമ്പവമാണെന്നും പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കുന്നു .ആയത് കൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്‍റെ സമസ്തമേഖലകളിലും അതിന്‍റെ അടയാളങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്നും മറ്റു വിഭാഗങ്ങളോട് എങ്ങനെ മാറ് കാണിക്കാമെന്നും പ്രായോഗിക പരിശീലനങ്ങള്‍ നടത്തുന്നു.ഗുജറാത്ത് എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഗോധ്ര എന്നു തിരിച്ചുപറയുവാനും ബംഗളൂരുവിന്‍റെ വിപരീതപദമാണ്‌ മലൈഗാവ് എന്നും നമ്മള്‍ പഠിക്കുന്നു.ഹൈന്ദവന്‍ അതിഹൈന്ദവനും മുസ്ലിം തീവ്രമുസ്ലിമും ആവുന്ന പുതിയ സമവാക്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ സ്വീകാര്യമാവുന്നു .സോഷ്യല്‍ സൈറ്റുകളില്‍ നേര്‍ക്കുനേര്‍ നിന്ന്‌ ,കൈചുരുട്ടി ,മുഖം വക്രിച്ചു  ഇവര്‍ നടത്തുന്ന മസിലുപിടുത്തങ്ങള്‍ ഓക്കാനം ഉണ്ടാക്കുന്നു.പച്ച നിറം അശ്ലീലമാവുകയും കാവി പേടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും ശക്തി തെളിയിക്കാനുള്ള റോഡ്‌ഷോകള്‍ ആവുന്നു.ഒന്നിന്‍റെയും ഭാഗമല്ലാത്തവര്‍ കൂടി എന്‍റെ നിറം ഏതാണെന്ന്‍ ഉള്ളിലെക്ക് നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിടെണ്ടി വരുന്നു.
                ഇതിനിടയില്‍ ഊട്ടി ഉറപ്പിച്ച വിശ്വാസങ്ങളില്‍ രൂപം കൊള്ളുന്ന ചിലസംഘടനകള്‍ കാലക്രമേണ ദീപസ്തംഭം മഹാശ്ചര്യം എന്ന ന്യായേന പിളരുകയോ പിളര്‍കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു .
           ഒന്നിരുട്ടി വെളുക്കുന്നതിനിടയില്‍ സംഭവിച്ച്പോയ മഹാദുരന്തങ്ങള്‍ എന്ന നിലക്കല്ല ഇത്രയും പറഞ്ഞത്.ഇങ്ങനെ പരസ്പരം കലഹിക്കാന്‍ നില്‍കുന്ന ,വെള്ളം ചോരാത്ത അറകളിലായി നമ്മെ വിഭജിച്ച്‌ നിര്‍ത്തുവാന്‍ സാധിച്ചതിനു പിന്നില്‍ ഇരുണ്ട തലച്ചോറുകളുടെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട പ്ലാനിങ്ങും അധ്വാനവും ഉണ്ട്.വിവാദങ്ങളില്‍ വിജയകരമായി ഇടപെടുവാനും സ്വാധീനിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞതിന്‍റെ പിന്‍ബലം ഉണ്ട്.ഏതെങ്കിലും ഒരു സമുദായത്തിന്‍റെ വിലാസത്തില്‍ അറിയപ്പെടുവാനും അവരുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ സ്വന്തം താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിച്ചു നിര്‍ത്തുവാനുമുള്ള ചിലരുടെ മിടുക്കും കുബുദ്ധിയും ഉണ്ട്.പരസ്പരമുള്ള സ്പര്‍ദ്ധകളെ ലൈവ് ആക്കി നിര്‍ത്തുവാനും അതിലൂടെ സമുദായത്തില്‍ തങ്ങളുടെ പ്രസക്തിയും വിലപേശല്‍ ശേഷിയും ഉയര്‍ത്തി നിര്‍ത്തുവാനുള്ള വിരുതും ഉണ്ട്.അതിലെതന്നെ വിഭാഗീയതയും പുതിയ വെല്ലുവുളികള്‍ ഏറ്റെടുക്കുവാനുള്ള നേതാക്കളുടെ ആര്‍ജ്ജവമില്ലായ്മയും മൂലം ശക്തി ക്ഷയിച്ചുപോയി,ബക്കറ്റ് വെള്ളത്തിലേക്ക് ഒതുങ്ങിപ്പോയ ഇടതുപക്ഷത്തിന്‍റെ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്.കാലങ്ങളായി പുരോഗനപരമായ ഇടപെടലുകളിലൂടെയും മുദ്രവാക്യങ്ങളിലൂടെയും ആര്‍ജിച്ച മുന്നേറ്റങ്ങളെ ഒരു മനുഷ്യചങ്ങലയില്‍ കെട്ടിയിട്ട് തിരിച്ചുനടന്ന യുവജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അപചയമുണ്ട്.ചെറിയ നേട്ടങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി വിവിധ സമുദായങ്ങളെ മാറിമാറി താലോലിച്ച രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അടവുനയങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.
                              "ഒരു ഭഗവദ്ഗീതയും കുറെ മുലകളും" എന്ന്‍ ഒരു പുസ്ത്കത്തിന്നു തലക്കെട്ടോ "നിര്‍മാല്യം"എന്ന സിനിമയില്‍ ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ട് നെഞ്ച് തകര്‍ന്ന പൂജാരി ദേവീവിഗ്രഹത്തിലേക്ക് കാര്‍ക്കിച്ച് തുപ്പുന്നപോലെ ഒരു രംഗമോ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയില്‍ സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ പോലും കഴിയുമോ?സ്വന്തം സമുദായത്തിന് നേരെ വരുന്ന ഏതു "വെല്ലുവിളികള്‍ക്ക്" നേരെയും നാം നിരന്തരമായ ജാഗ്രതയിലാണ്.ഒരു ഭ്രാന്തന് മുഹമ്മദ് എന്ന്‍ പേരിട്ടവന്റെ കൈകള്‍ വീണ്ടും പേന പിടിക്കാതിരിക്കാന്‍ നാം മനസ്സു വെക്കുന്നു.എല്ലാ ആവിഷ്കാരങ്ങളും നമ്മുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെയും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ച് നിര്‍ത്തുന്ന പടിപ്പുരക്ക് പുറത്ത് .ഇങ്ങോട്ട് കടക്കണമെങ്കില്‍ തലകുനിച്ച് ,പരദേവതകളെ വണങ്ങി,ആചാര്യന്‍റെ കാല്‍ തൊട്ട് വന്ദിച്ച്‌.........വേണമെങ്കില്‍ മതി.
                          ഒരു സമൂഹം എന്ന നിലയില്‍ നമ്മുടെ യാത്ര എങ്ങോട്ടാണ് ?കണ്ടാല്‍ പരസ്പരം മിണ്ടാത്ത ,ഒറ്റപ്പെട്ട തുരുത്തുകളിലേക്ക് നാം ഒടുങ്ങുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഭാവിയെന്താണ്?പരസ്പരം കലഹിക്കുകയും കടിച്ചുകീറുകയും വേണമെങ്കില്‍ കൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയില്‍ നാം മാനസാന്തരപ്പെടുകയാണോ ?നാം കുട്ടികളെ എങ്ങോട്ടാണ് നയിക്കുന്നത്?നെറ്റിയില്‍ ചന്ദനക്കുറിയും തലയില്‍ തൊപ്പിയും വെച്ചുകൊടുത്ത് കൊമ്പില്‍ ചുവന്ന ചായവും  ദേഹത്ത് തിരിച്ചരിയാനുള്ള അടയാളവും ഇട്ടു കൊടുത്ത് നാം അവരെ എങ്ങോട്ടാണ് ആട്ടിത്തെളിക്കുന്നത്?
                    ഒരു തിരിച്ചുപോക്കിനുള്ള,സമൂഹത്തിന്‍റെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിനുള്ള എന്തെങ്കിലും സാധ്യതകള്‍ തുറന്നിടുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നാം കുട്ടികളില്‍ നിന്നു തുടങ്ങേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
                   കാരണം ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ ആരോഗ്യം പരസ്പരം പങ്കുവെക്കാനും അറിയുവാനും ഒത്തു ചേരാനുമായി തുറന്നുകിടക്കുന്ന സോഷ്യല്‍ സ്പേസിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

               ഹൊ അവനിങ്ങെത്തിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ അവന്‍റെ കണ്ണില്‍ ദ്വേഷ്യമില്ല,വൈരാഗ്യമില്ല.എന്തിന് വെറുപ്പ്‌ പോലുമില്ല .അറവുമാടിന്റെ കഴുത്തില്‍ കത്ത്തിയിറക്കുമ്പോഴുള്ള നിസ്സംഗതയോടെ അവന്‍റെ കൈകള്‍ ഉയര്‍ന്നു താഴുന്നുവല്ലോ .മുഖത്തേക്ക്‌ ചോര ചീറ്റിത്തെറിക്കുന്നു .എന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഇരയുടെ ദൈന്യത ഉണ്ടോ?......ഇവനെന്താ പണി പകുതിക്ക് നിര്‍ത്തിയിട്ടു പോയത്?ദൈവമേ ഈ മനോരാജ്യ ഭൂമികയില്‍ ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാനില്ലാതെ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞു പുഴുത്ത് നാറാനാണോ എന്‍റെ വിധി?

             "  ഒന്ന്‍ കൊന്നിട്ട് പോടാ "

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...